Vrijdag 21 juni Mainz-Hochheim am Mainz-Florsheim a M- Eddersheim-Frankfurt a M-Offenbach- Burgel 40 km

Om zeven uur worden mijn spullen in de bus geladen en vertrekken we naar Hochheim a M- Ik krijg brood mee voor onderweg gekookte eieren, fruit en koekjes dan denk je nog een keer aan ons zegt Petra. Wat een warme mensen, heel bezorgt en heel behulpzaam. Hier krijg ik heel veel energie van. Intussen zijn we aangekomen bij de Gustavbrug in Hochheim. De kar wordt uitgeladen en ik bind de rugzak er op. Nu het moment van afscheid nemen, dat blijkt toch wel moeilijk voor Petra. Met wat traantjes in haar ogen krijg ik een zoen en een dikke knuffel van haar. Denk je goed om je zelf zegt ze tegen mij, dat zal ik doen zeg ik. Ook Michael moest een traantje weg pinken zag ik uit mijn ooghoek. Ook van Michael krijg ik een knuffel. Wat zijn dit lieve mensen met veel humor. Zelf ben ik sprakeloos. Nog een keer de hand schudden en dan maar weer aan de wandel. Ik draai me nog een keer om en steek hoog mijn hand op. Nu loop ik langs de Main. Door het slechte weer van gisteravond liggen er overal afgebroken takken op en langs de weg.Vanmorgen op het nieuws had men het er al over dat in Mainz diverse bomen waren omgewaaid. Van het slechte weer heb ik niets gehoord, ik lag lekker te slapen. In Eddersheim heb ik koffie gedronken, het café was nog niet open maar ik krijg toch koffie.Het water in de rivier ziet erg troebel wat door de kleine stroompjes die in de rivier uitmonden komt.Deze stroompjes nemen heel veel modder mee maar ook grotere keien. Hier en daar staan nog flinke plassen water op het fietspad. Als ik bij Frankfurt am Main loop kijk ik naar heel veel futuristische gebouwen ook dat heb wel weer zijn charme.Verder kilometers industrie. Ik loop en ik loop maar geen camping of jeugdherberg te bekennen. De laatste tien km wilde ik wel met de bus, dat lukte helaas niet omdat ik langs de rivier loop en er alleen maar trappen naar boven gaan. Ik loop door tot Bürgel waar ik uiteindelijk een camping op loop. Douchen, eten, piesen en naar bed. Ik had geen fut meer om mijn verhaal te schijven.