Zondag 14 juli Moosbach-Odhof-Isgier-Burkhardsrieth-Waidhaus 14 km

Het ontbijt is vanaf half acht tot tien uur. Ik ben uiteraard om half vijf wakker. Als ik bijna mijn ontbijt op heb komt de eigenaar met een vrouw naar mijn tafel en vraagt of zij straks een foto mag maken van mij met mijn wheelie. Jawel zeg ik. Even later komt de vrouw terug en vraagt het een en ander wat ze noteert op een schrijfblok. Ik vraag of ze dit voor een krant schrijft, waarop ze antwoord, ja voor de regiokrant. Als het intervieuw eindigt wil ze nog een foto maken. Zij vertelt hoe ik moet gaan staan en ze schiet een aantal foto's. Ik vraag of ik een kopie  van het verhaal mag hebben, en of ze dat per email naar huis wil sturen, dat wil ze met alle plezier doen, en ik geef het email adres. Ik vermoed dat dit alles is in werking gezet door de eigenaar van het gasthaus. Gisteravond was hij al zo nieuwschierig, waar ik naar toe ga en zo. De eigenaar heeft me uitgelegd hoe ik moet lopen via binnenwegen. Als ik honderd meter op pad ben komt de vrouw hard hollend en roepend op me af. Oh zegt ze, ik ben nog wat vergeten te vragen. Hoe lang bent u al onderweg. Sinds 25 mei antwoord ik. Alles gute zegt ze, en ik vervolg mijn weg die de eigenaar me heeft gewezen. Dat is heerlijk rustig wandelen. Door het bos van Burkhardsrieth naar Pfrentsch loop  zie ik een aantal vogels die op vinken lijken maar het zijn geen vinken, maar wel mooie kleuren hebben ze. Onderweg is het net als of ik een wandelende attractie ben, mensen blijven wachten tot ik langs kom en dan nog is het nek verrekken. Omdat Waidhaus 850 jaar bestaat zijn er diverse wegen afgesloten, en mag ik over de verkeersweg naar deze plaats. Als ik bij de camping aankom om half twaalf, bel ik het telefoon nr. dat op het hek staat. Om drie uur ben ik daar, eerder mag u niet de camping op. Nu kan ik twee kilometer terug lopen en de stad in gaan, maar ik kan ook op het terras gaan zitten mijn verhaal schrijven en mensen kijken, wat ook erg leuk is. Het laatste heb ik gedaan met 'n lekker biertje erbij. Om drie uur komt de beheerder en zegt dat hij het dit weekend erg druk heeft omdat hij ook in de organisatie zit van de feestende stad.

Zaterdag 13 juli Perschen-Pfreimd-Trausnitz-Etzgersrieth-Moosbach 27 km

Als ik vanmorgen vertrek is het nog erg stil op de camping. Deze camping staat vol met vaste plaatsen, die mensen wonen hier bijna het hele jaar door. In Pfreimd steek ik de gelijknamige rivier over naar Trausnitz. Deze rivier mondt uit in de Naab, en ik loop stroomopwaards langs dit ondiepe maar heel heldere watertje, door het bos. Om te lopen is het goed weer, niet te warm en een klein beetje wind, het is 22 graden. Het klimmen tot aan Trausnitz valt nog mee, maar als ik richting Tannesberg loop mag ik naar de 575 meter klimmen. Van Tannesberg naar Etzgersrieth klim ik door naar 692 meter. Hier wandel ik midden in het bos waar houtvesters druk bezig zijn met het afkorten van de omgezaagde bomen. Opeens sta ik voor een Y splitsing en ik moet rechtdoor volgens de kaart, de vraag is hoe ga ik rechtdoor. Bij een diensthut van de boswachterij zie ik iemand iets ophangen. Ik vraag aan de man welke kant ik op moet. Oh zegt de man, ik moet ook die kant op. De vraag wat hij aan het ophangen is krijg ik als antwoord, dit zijn vleermuizen kasten. Hier moet ik er driehonderd van ophangen. Maar hij zegt ik breng je wel uit het bos, want het is soms erg verwarrend met al die kruispunten. Hij brengt me aan de rand van het bos en wijst mij de weg naar Etzgersrieth. Hier staat een gasthaus, maar helaas er wordt niet open gedaan. Dan loop ik maar door naar Moosbach wat zes kilometer verder ligt. Loop ik op een klein weggetje langs een boerderij, maar ik loop zo het erf op. Ik dacht dat de weg om de boerderij ging, maar ik wordt terug geroepen. Wel komen er gelijk vijf honden op me af, maar de boerin roep ze terug en zegt tegen mij dat ik op privaatgrond ben. Sorry zeg ik, en ik haal de kaart te voorschijn, en vriendelijk wordt mij de weg gewezen. Ik volg deze weg en kom door diverse kleine dorpjes, meestal alleen een aantal veehouders. Zo loop ik Moosbach binnen en zoek een gasthaus, de eerste vier zijn gesloten. Uiteindelijk is er een gasthaus annex slager waar ik voor een nacht onderdak krijg. Er zijn hier heel veel gasthauses, maar voor de winterperiode vanwege het skigebied. Om deze tijd zijn er een aantal gesloten.

Vrijdag 12 juli Hirschau-Weiher-Kemnath-Dowitz-Naburg-Perschen 27 km

Op de camping zit ik op 491 meter en langzaam klim ik omhoog naar 514 meter en dan ben ik in Weiher. Ik heb toch de route die ik had gekregen bij de receptie aan de kant gelegd, die route stuurt me langs de verkeerswegen. De route door het bos is niet veel langer, wel mooier, maar ook veel klimwerk. Dat klimwerk kost wel heel veel energie, af en toe 'n kleine rustpauze is dan ook wel noodzakelijk. Ondertussen kijk ik nog een keer achterom en zie ik die enorme witte berg, het is wel een kolos. Als ik boven op de Buchberg ben sta ik op een hoogte van 648 meter, met drijfnatte kleren van de transpiratie. Sommige stukken gaan aardig steil omhoog en andere stukken is het net alsof het vlak is maar dat is bedrog. Hier aan de top ga ik eerst wat voedsel naar binnen werken, want de brandstof is op. Weer wat bijgekomen van het klimmen daal ik langzaam af naar Kemnath en Dowitz. Door het bos lopen geeft veel rust en er is altijd wat te zien. Zo zie ik zeer regelmatig konijnen op een klein veldje rond huppelen, ook mooie grote varens en de bloemen niet te vergeten. Het geluid van de vogels is heel summier maar ik hoor ze wel fluiten. Uit het bos gekomen loop ik weer tussen de veehouderijen. Hier lopen de koeien niet buiten, ik zie ze alleen maar op stal staan. De laatste paar kilometers moet ik wel over de verkeersweg naar Naburg. In Naburg steek ik de rivier de Naab over, en loop ik naar Perschen waar de camping is. Het weer is de hele dag zonnig, tegen de avond begint er wat bewolking te komen en wordt het wat frisser.

Sulzbach/Rosenberg-Hahnbach-Gebenbach-Hirschau 23 km

Als ik door mijn kamer loop kraakt elke plank, steeds denk ik dat ik er doorheen  zak. Dit gasthaus "Bayerische Hof" is zeer oud. Ontbijt is aan de overkant waar ook mijn kar staat in de garage.Om half zeven ga ik op paad en loop in de richting Hahnbach. Ik start op een hoogte van 438 meter en ik mag direkt naar 482 meter klimmen, via de Galgenberg naar Feuerhof. Langzaam daal ik af naar 389 meter met tussendoor nog wel wat klimmetjes naar Hahnbach. Vanaf Hahnbach neem ik een wandelpad door het land langs een aantal visvijvers en dan het bos in. Als ik het bos in kom springt er een hert uit het struikgewas en is niet meer te zien. Na ongeveer een kilometer kan ik niet verder omdat ik geen doorgaand pad meer heb. Terug loop naar de eerst volgende weg, dan die maar volgen. Door deze weg te nemen loop ik niets om en kom ik aan in Gebenbach. Hier vandaan volg ik het fietspad wat is aangegeven op de kaart. Vijf kilometer moet ik nog naar het bordje Hirschau. Als ik goed op de kaart kijk is de camping nog drie kilometer verder. Onderweg word ik aangesproken door een man op een elektrische fiets en vraagt waar ik naar toe ga. Dat leg ik de man uit. Wie alt sind sie, 25 ? , nee zeg ik  iets ouder ik ben 64. De man moest lachen en zegt " du bist krank", waanzin, eh alles gute en hij fiets weer verder.Als ik Hirschau nader zie ik een enorme witte berg. Deze berg is het witte goud van de omgeving, en bevat 33 miljoen ton quartszand. Van dit zand wordt o.a. glas en kristal gemaakt.  Hirschau heeft 6000 inwoners, deze stad wordt ook wel de stad van het witte goud genoemd.

Ook vanmorgen probeerden de muggen mij aan te vallen, maar ik heb mijn lange broek en mijn windstopper aan getrokken.Dus ze hebben weinig kans alhoewel ze wel steeds om mijn hoofd vliegen en daar maken ze je wel gek mee. Ik sta steeds met mijn handen te zwaaien, daardoor schiet het inpakken niet op. Uiteindelijk vertrek ik pas om half zeven.Na 'n half uur lopen moet ik toch vanwege de warmte de broek inkorten en de windstopper uittrekken. Na 'n uur lopen moet ik ongeveer vier kilometer over de verkeersweg lopen, waar  het erg druk is, maar gelukkig alles gaat goed. Als ik over de weg vraag stuurt men me maar al te graag naar zulke wegen, maar dat wil ik niet. Ik wil over fiets, wandelpaden of bospaden lopen wel of niet verhard dat is pas genieten. Van Leinburg loop ik richting Lauf a d Pegnitz lekker over een fietspad, en gedeeltelijk door het bos. Soms loop ik over zomaar 'n stuk door heuvelachtig landbouw gebied. Hier zie een aantal patrijzen een enkele fazant. Er staat bijna geen wind en langzamerhand wordt het steeds warmer. Omdat ik niet meer over de verkeersweg wil moet ik wel een heel eind omlopen, ongeveer zeven kilometer. Maar dan heb ik wel een mooie route en dat is ook heel wat waard. Zo loop ik bij Henfenfeld door het bos waar ik wat jong vee zoals kalveren en pinken zie lopen tussen de bomen. Dit is een plaatje. Het pad richting Hersbruck is weer  landbouw en loop ik tussen de korenvelden. Nu is de wind  afgenomen en is het hier bloedheet, er zit geen droge draad meer aan m'n lijf. Nou dan moet ik vanmiddag alles maar weer wassen, dat is toch al een dagelijks ritueel geworden.Als ik dan vanmiddag Hohenbach binnen loop kijk ik naar een 'n mooie spitse kerktoren, uit de verte lijkt het net of de toren scheef staat. Dichtbij ge komen blijf ik naar de kerktoren kijken en inderdaad de toren helt iets naar links vanuit mijn positie . DE camping waarop ik sta ligt aan de pegnitz, en mond uit in het Main-Donaukanaal in Nurnberg. Op de camping zet ik mijn tent neer en daarna bel ik mijn schoonzoon die vandaag jarig is. Ik feliciteer hem en we babbelen nog wat over het reilen en zeilen van mijn tocht. Vanavond  om half acht wordt in de bergen  de schapen van dat en bij elkaar gedreven. Het is een kabaal beee be beeeee be be

Woensdag 10 juli Hohenstadt-Etzelwang-Sulzbach/Rosenberg 25 km

Helaas gisteravond geen verbinding met internet en kan ik mijn verhaal niet plaatsen. Dit komt wel meer voor als ik tussen de bergen vertoef, het is heel vervelend maar het is niet anders. Als ik vanmorgen na drie kilometer lopen op een kruispunt sta, twijfel ik welke kant ik zal opgaan . Onze Lieve Heer stuurt twee mensen op me af die mij meenemen en de goeie weg wijzen over een fietspad/wandelweg. Er moet toch iets zijn op onze wereld die die zoiets regelt, elke keer ben ik weer verbaasd. Op deze weg liggen wel weer een paar flinke bulten, dus klimmen maar weer. Als pelgrim moet je er wel wat voor over hebben om zoiets te ondernemen. Mijn eerste klim is als ik naar Fischbrunn wil gaan, dan mag ik naar de 440 meter klimmen. Hier wandel ik door het bos, dat is lekker koel. Vlinders met mooie kleuren zoals van diep blauw naar zwart, alleen krijg ik ze niet op de foto. Als ik dan richting Hegendorf de berg beklim, steekt er 'n vos het de weg over en verdwijnd in de korenvelden. Neudrass is een klein gehucht, voor je het weet ben ik er voorbij. Dit is een plaatsje waar een aantal wat grotere veehouders zijn en een gasthaus. Hier vandaan loop en klim ik naar richting Neukirchen waar mooie bloemen in de berm staan. Hier klim ik naar de 476 meter, wat is dit mooi wandelen, en wat 'n genot. Langzaam klim ik omhoog naar de 514 meter naar Lupberg. Rond half twaalf zet ik mijn kar aan de kant en ga wat eten en drinken, althans dat probeer ik. Er stopt een vrachtwagen en de chauffeur stapt uit en loop naar me toe. Hij is geinterresseerd  in wandelen en mijn kar. Hij heeft zelf een wandelkar gemaakt van oude krukken die hij uit een ziekenhuis heeft gehaald. Zelf wil hij dolgraag nog een keer de Jacobswege lopen, de tijd ontbreekt 'm, maar de droom blijft. Al babbelend stopt er nog een auto en de man vraagt of alles goed gaat. Deze man dacht dat er iemand onwel was geworden. Zo zie je maar weer, er wordt altijd wel op je gelet. In Sulzbach-Rosenberg stop ik en ga ik op zoek naar een gasthaus. Met deze hitte, een liter water,'n halve liter vruchtendrank,wat broodjes, fruit en 25 kilometer verder stop ik er mee voor vandaag.

Maandag 8 juli Nurnberg-Nurnberg/Fischbach-Altdorf-Leinburg 30 km waarvan 8 km met trein.

Met het openen van mijn tent krijg ik direkt een presentje, niet omdat ik jarig ben want dat is al weer achter de rug, maar gewoon een aantal muggen. Deze muggen hebben het de laatste dagen op mij voorzien want ze steken er lustig op los. Ik zit van onder tot boven onder de muggen prikken. Dus de start is al niet zo rooskleurig. Na twee en een half uur lopen en zoeken ben ik de draad een beetje kwijt, mijn gevoel voor richting is heel slecht te noemen. Als ik bij Nurnberg-Fischbach ben loop ik het station op en koop een kaartje naar Altdorf wat ongeveer acht kilometer verderop ligt. Daar vandaan  ben ik wandelend richting Leinburg gegaan, dat is ongeveer vijftien kilometer. In Altdorf heb ik eerst wat boodschappen gedaan want het lichaam vraagt alle dagen om brandstof, dat slaat geen dag over. Dit is een leuk klein stadje met wat industrie en een aantal scholen. Als ik op het fietspad loop kijk ik bij elke kruising op de borden of ik wel de goeie richting op ga. Want als ik naar de stand van de zon kijk heb ik het gevoel dat ik de verkeerde kant op ga. Als ik het vraag aan een man zegt ie nee hoor je gaat goed. Ik moet goed luisteren om af en toe nog wat gezang en getjilp van de vogels op te vangen, het wordt al stiller. De camping eigenaar in Langenzenn vertelde het me al dat binnen drie weken je geen vogel meer hoort fluiten, hij heeft er geen verklaring voor. Ongeveer vijf kilometer voor Leinburg houd het fietspad op en moet ik over de rijweg. Soms is dit een gevaarlijke operatie ondanks mijn fluoriserende vest, want ze rijden de vouwen in je broek. En als dat gebeurd dan leg ik plat en is het einde verhaal. Een paar honderd meter voor Leinburg stopt er een auto en de man komt naar me toe. Hij had me zien lopen met de wheelie en had ook op internet gekeken wat de mogelijkheden zijn met zo'n kar. Hij vraagt of je er ook mee kunt hardlopen. Nou zeg ik probeer maar met 25 kilo achter je aan. Daar zag hij toch van af. De man vertelde dat hij vanmorgen nog in Griekenland was. Op zijn auto staat met grote letters PRESS, dus of een fotograaf of de man is journalist. We hebben nog wat gebabbeld en de man wijst me de weg naar de camping. Na een uur kon ik de broek al inkorten het is prachtig zonnig weer en bijna geen wind. Soms loop ik tussen twee dijken en dan lijkt het wel 40 graden, maar het is 32 graden.