Woensdag 12 juni 2013. Van Schuld via Liers, Honingen, Altenahr naar Dernau 30km

Gisteravond werd ik uitgenodigd om wat te komen drinken. "Eerst mijn dagboek even schrijven", zeg ik. Rond half negen ga ik naar mijn buren en er wordt een groc ingetapt. Dat wil zeggen, wat warm water, een scheut rum en een flinke schep suiker. "Wordt je lekker warm van", zeggen ze. Meloen komt ook op tafel, in parten gesneden. Michael, zo heet de man, heeft me uitgelegd en laten zien op de i-pad hoe ik moet lopen. Vanaf Schuld loop ik langs de rivier de Ahr. Soms loop ik een meter hoger dan het water en dan zeker 10 meter hoger. Het kabbelende water en het ruisen van de bomen, samen met het geluid van de vogels waan ik mij in een paradijs. Dit is echt een godsgeschenk. Ik loop met het hoofd naar de grond te kijken en zie dat een paar torren een slak aan het verorberen zijn. Dat is de natuur, leven en overleven. Het klimmen en dalen langs de rivier valt gelukkig mee. Het is meer een glooiende omgeving. Dat is wel lekker want dan kost het niet zoveel energie. Een enkele keer moet ik wat hoger dan 100 meter maar als ik dan weer een vlak stuk voor me heb, herstelt het lichaam gelukkig snel. In Altenahr is een klein treinstation. De trein die er rijdt, rijdt alleen in de regio, een soort bovengrondse metro. In deze omgeving is veel wijnbouw. Ik vroeg me af hoe deze druivenranken gespoten worden tegen insekten. Want met een tractor kan je volgens mij daar niet komen. Veel te steil denk ik. Het antwoord krijg ik al heel snel. Als ik richting Dernau loop, hoor ik veel geronk in de lucht. Eerst dacht ik dat het de politie was of een trauma helikopter. Niets is minder waar. Dit is een helikopter met een sproei intallatie. Behendig gaat hij van boven naar beneden en zet de sproeier aan. Ik zie een nevel van het gif over de druivenranken neerkomen. Volgens mij is het in Nederland streng verboden om met een helikopter het land te besproeien. Onderweg zie ik regelmatig grote en kleine bruggen met bogen als doorgang zowel voor de rivier als voor het verkeer. Dit zijn toch imposante bouwwerken met mooi natuursteen. Soms heb ik het idee dat het water van de Ahr hoger staat dan normaal. De Ahr komt uiteindelijk uit in de Rijn bij Linz. Als ik Dernau voorbij loop vraag ik aan iemand waar ik een camping kan vinden. "Dan moet u 1 km terug, wij staan er ook", zegt de man. en voor ik de camping op loop weet de hele camping al dat er iemand aankomt lopen vanuit Nederland. Als ik 5 minuten zit, komen Michael en zijn vrouw ook aan op hun Spartamet. Zij hadden mij naar deze camping zien lopen. Michael nodigde mij uit om bij hun te komen overnachten als ik in Mainz ben. "Als je dan ook een rustdag neemt, zal ik je wat van de stad laten zien. Er is een heel mooi museum". "Dat is afgesproken" zeg ik en bedankte deze mensen voor het aanbod. Ondertussen heb ik mijn tent neergezet. Er zit hier een merel naast mijn tent wormen uit de grond te trekken. En als hij dan een grote worm heeft, dan slaat hij hem eerst in stukken en vliegt dan weg met zijn prooi. Een prachtig schouwspel. Ik blijf hier 2 nachten dus morgen heb ik een snipperdag.

Dinsdag 11 juni 2013. Van Blakenheim via Ahrhütte, Ahrdorf, Müss, Antweiler naar Schuld. 28 km

Als ik mijn kamer uitkom en naar beneden wil, ben ik het beddengoed vergeten. Dus maar weer 17 treden terug. Het is de gewoonste zaak in een jeugdherberg dat je zelf het beddengoed eraf haalt en in de waszak deponeert. Onderweg naar beneden lopen 2 pelgrims voor mij uit. We raken aan de praat. Samen ons ontbijt, dat op naam staat, ophalen en we gaan gezamenlijk aan tafel. De man en vrouw lopen een week het Jacobspad. Deze mensen zijn zeer geinteresseerd in mijn tocht en de tochten die ik al heb gemaakt. Ik heb mijn weblog adres gegeven en gezegd: "kijk maar op Google op mijn naam". Dan ga ik afrekenen en vergeet ik bijna de sleutel af te geven. Mijn Wheelie, die in de garage staat, haal ik tevoorschijn en bind de rugzak eraan vast. Er worden enkele foto's gemaakt en ik zeg tegen deze mensen: "Bon route". Waarop zij reageren met: "Gute reise und viel spass". Om kwart voor negen vertrekken wij. Ik volg de bordjes langs het fietspad richting Adenau. Dit is zo'n ontzettend mooie route met al die mooie bomen en ander groen. Alle drukte en het geluid van het razende verkeer is ver op de achtergrond. Heerlijk is dat, dat ik nu de vogels weer kan horen fluiten en zingen! Hoog in de lucht zweven een paar valken op zoek naar prooi. Op de grond zie ik torretjes langzaam voortbewegen. Ook zie ik met regelmaat  grote witte slakken met hele grote huizen op hun rug kruipen. Na een paar uur begint mijn maag te knorren en dus is het tijd voor een broodje en een fruitje. Nu ik midden in het bos loop, hoor ik links van mij het stromen van het riviertje de Ahr. Soms met een stroomversnelling en dan weer heel rustig kabbelend. Ik kan de rivier niet zien, alleen horen. Dit is zo rustgevend dat ik bijna vergeet dat ik wandel. Opeens zie ik een wezel voor me het pad oversteken. Maar voor een foto ben ik te laat, dan moet je heel snel zijn. Een mooi klein rood-zwart vlindertje vliegt langs mij, en pats...een zwarte kever kletst tegen mijn voorzetramen. Als hij een bril had opgezet, dan was hij niet tegen mij aan gevlogen. Gelukkig, geen ster in het glas. Na 15 km moet ik een keuze maken. Op het ene fiets verkeersbord staat 15 km en 50 m verder staat er op een bord 30 km naar Adenau. Er komen een paar fietsers aan en ik vraag hoe dat nou kan. "De korte route gaat over de hoofdstraat met al het drukke verkeer, de ander kant gaat over een mooi fietspad". "Dus geen hoofdstraat meer?", vraag ik. "Nee, hoor, wij komen er net vandaan". De eerste 14 km gaat het goed. Een hele mooie tocht door het bos. Hier loop ik langs een schuin, hoog opgetrokken muur met in deze muur 8 holen waar men in kan schuilen of rusten. Dit is heel interessant want er staan stoelen gemaakt van boomstammen. Tegen de achterwand staan diverse steensoorten vast in beton met kaartjes erbij wat voor steensoort het is, zoals kwartsiet, basalt, graniet, marmer etc. Maar dan volgt 16 km hoofdstraat, althans dat dacht ik. Het blijkt gelukkig maar 5 km te zijn. Op dat punt heb ik even achteruit staan te bidden. Na 3 km zie ik een camping en ben daar naar toe gegaan. Nu bivakkeer ik in Schuld.

Maandag 10 juni 2013. Van Schleiden via Sisig, Kreckel naar Blankenheim. 22 km

De receptioniste is er al om 7 uur. Ik ben mijn spullen nog aan het pakken. Nog even de waterflessen vullen. De laptop opgehaald en verpakt in een plastic tas om te voorkomen dat hij nat wordt. Zo, dan kan ik nu vertrekken. De regen kan je bijna pakken. Gisteravond heeft het tot 10 uur flink geregend. Als ik om half acht van start ga, is de supermarkt al open. Dan eerst maar wat boodschappen halen. De temperatuur is nogal wisselend, het ene moment is het koud en dan weer een lekker temperatuurtje. Langzamerhand wordt het wat mistig. Als ik nabij Kreckel loop, wil ik door het bos lopen maar daar staat zoveel water dat ik maar ben teruggegaan. Dan maar over het asfalt door het bos met slechts af en toe wat gezang van vogels. Het is erg rustig met het gefluit en getjilp. Waarschijnlijk heeft het weer hier invloed op. Als ik Blankenheim bijna heb bereikt, begint het te regenen. Ik kan nergens schuilen. Snel doorlopen, ik ben er bijna. In Blankenheim zie ik een bordje "pension". Aanbellend op dit adres, blijkt het pand van eigenaar te zijn gewisseld. Ik kan daar niet overnachten. Inmiddels is het bijna droog maar wel koud. Als ik door een straatje loop zie ik een bakker. Ik ga daar koffie drinken. Daarna vervolg ik mijn weg op zoek naar een camping. De camping is nog 10 km verderop maar dat word mij teveel. Er komt een vrouw op mij af, ze heeft mij zien lopen. Zij vroeg zich af waar ik naar toe ga. Ik heb het uitgelegd en gelijk gevraagd op zij een goedkoop hotel of pension weet. "Nou", zegt ze "daar boven op die berg is een jeugdherberg, die is niet zo duur". Loop ik verder door dit straatje, word ik aangehouden door een man. "Waar gaat u naar toe?" vraagt hij en ik vertel over mijn reis. "Ahhh, aus Holland, nach Praag. Geweldig!" zegt de man. "Oranje boven", zegt hij nog. Ik zei dat ik hier naar de jeugdherberg ga. De man drukt mij 10 EURO in mijn hand en zegt: "Je moet toch nog eten?" Dit bedrag doe ik bij het andere sponsorgeld dat ik heb ontvangen. Ik loop de berg op, wat wel weer even een conditietest is. Maar ik heb het goed volbracht. Ik meld mij bij de receptie en vraag of er nog een bed vrij is. "Jawel", zegt de meneer, "nog één bed". Als ik naar mijn kamer wil, moet ik 85 treden omhoog en slaap ik in een kerker, vanwaar ik een heel mooi uitzicht heb over deze plaats. Even douchen is wel nodig want na 22 km inspanning ben ik behoorlijk nat maar niet van de regen. Voor het avondmaal moet ik zelf zorgen en ontbijt is morgenochtend om 8 uur. Loop ik vanmiddag door dit plaatsje, kom ik Karsten tegen, samen met nog iemand. Er wordt wat gebabbeld over de tocht naar Santiago de Compostela. Dat vond de man heel interessant ook al is hij er al 2 keer geweest. Op zo'n moment beleef je het weer en komen de indrukwekkende verhalen weer los. In een klein restaurantje heb ik gegeten, en lekker!!! Deze jeugdherberg is een oude burcht geweest. Het ziet er erg leuk uit. Deze burcht dateert uit 1174. De jeugd die hier aanwezig is, wordt vermaakt met spelletjes uit vroeger tijden. De spelleiders zijn dan ook gekleed als ridder, jonkvrouw etc.

Zondag 9 juni 2013. Van Dedenhorn via Einnuhr, Gemünd naar Schleiden 23 km

Het is redelijk weer dus de jas hoeft niet aan. Gisteravond heeft het wat geonweerd en het regende een heel klein beetje. Vandaag loop ik door het Nationaal Park Eiffel. Na Einnruhr is het klimmen geblazen. Er ligt hier een bult voor me waar geen einde aan lijkt te komen. Als ik boven ben sta ik op 532 m en ik begon op 0. Door het bos lopend ga ik regelmatig over modderpaden en het boomstronkstruikelen is ook begonnen. Na 2,5 uur wandelen heb ik er nog maar 8 km opzitten. Het Eiffelgebergte is toch wel pittig!
Af en toe moet ik even op adem komen en ik moet bekennen dat mijn conditie nog niet helemaal op peil is. Ik zou me wat minder moeten inspannen anders haal ik de plaats van bestemming niet. Dit is wel een ontzettend mooie route. Dwars door het bos en soms door het open veld. Hier zie ik een valk in de lucht zweven en opeens duikt hij naar beneden. Helaas, geen prooi. Hij stijgt weer op en zweeft met elegante bewegingen door de lucht. Een schitterend gezicht!
Vanaf Vogelsang loop ik samen met een Duitse jongeman naar Gemünd. Karsten heet de man. Hij heeft vrijgenomen tot en met september. Hij loopt naar Santiago de Compostela. Ook hier is het niet vlak. Er staan wel hele grote en soms wel steile bergen voor ons. We komen aan in Gemünd. Ik wil eerst wel koffie want na 5 uur wandelen lust ik wel weer wat. Ik heb er nu 17 km opzitten. Bij de bakker koffie gedronken en gelijk wat broodjes gekocht. Intussen is het koud geworden en moet ik de jas aantrekken. Ook begint het een klein beetje te regenen. Mijn vingers zien wit van de kou. Het doet zeer en ze beginnen te tintelen. Nou maar even flink de pas erin, dan word ik wel weer warm. Vanaf Gemünd ben ik alleen verder gegaan richting Schleiden, dat zo'n 6 km verder ligt. In Schleiden ga ik naar een camping. Als ik daar aankom is er niemand en moet ik even bellen. Als ik bel vergeet ik het landnummer te draaien. Nog een keer bellen met het landnummer ervoor. 'Ja, om half vier ben ik er' is het antwoord. 'Zet je tent alvast maar op'. Dat heb ik gedaan. Het begint langzamerhand steeds harder te regenen terwijl ik mijn tent opzet. Snel alles naar binnen voordat het allemaal drijfnat wordt. Eerst ben ik in de slaapzak gekropen en heb ik wat geslapen. En lekker!!!!
Het is kwart voor vier als ik naar de receptie ga. Daar is het heerlijk warm. Even inschrijven en gelijk gevraagd of ik mijn laptop hier mag opladen. Dat is geen punt zegt de receptioniste. Daarna lekker een warme douche. Heerlijk, daar knap ik van op. Van de receptioniste mocht ik in de wasruimte gaan zitten. Zet zet er ook een stoel neer. Er staat een electrisch fornuis waar ik mijn eten op mocht koken. Ik heb er alleen niets aan. Ik heb een éénpans gaskooktoestel mee en die pan kan niet op electrisch. Dus heb ik mijn eigen kookstelletje maar gebruikt om eten te koken.

Zaterdag 8 juni 2013 van Roettgen via Simmerad naar Dedenhorn 22 km

Gisteravond kwam de campingeigenaar langs om geld te innen. Ik vertelde hoe ik mijn route naar Praag wil lopen. Hij vertelde dat de onderkant van Duitsland onder water staat en dat bijna alle campings dicht zijn. Veel mensen zijn geëvacueerd en er is voor miljarden aan schade, zegt hij. Hij adviseerde mij via Frankfurt en Neurenberg te gaan, maar zegt hij: Tot Dresden aan toe staat het onder water. Hier had Marian mij vorige week ook al op geattendeerd. Dus zal ik het roer maar om moeten gooien en deze raad opvolgen. Nu weet ik natuurlijk niet of ik wel in Praag kan komen. Ik zie wel, voordat ik door Duitsland ben, is het zeker 30 dagen later. Als ik mijn tent inpak, is die nog kletsnat. Even uitschudden en in de tas doen. Het is al heerlijk weer maar toch doe ik de windstopper aan. Uit kan altijd nog. Na 5 km trek ik de windstopper toch maar uit, het is nu warm genoeg. Met het zonnetje op mijn bol en het gevogelte luid fluitend en kwetterend trek ik richting het oosten. Mijn rustplaats is een bikerranch. Dit is een stop voor motorrijders. Het is een drukte van belang. Hier kan je ook motorjacks en andere motorkleding kopen. Nog even de weg vragen. Dat wordt mij keurig uitgelegd. Zo beklim ik de ene na de andere bult. Wel een goeie conditietest. Af en toe stop ik even, neem een slokje water en ga dan weer verder. Ik heb wel erg veel last van broekhoest, waarschijnlijk komt dat door de lekkere soep met uien die Lies mij heeft toegestopt. Zo loop ik hier door een prachtig stuk natuur. Alleen zonde dat er windmoldens boven op die bulten staan. Dat vind ik horizon vervuiling. Verder geniet ik van deze mooie omgeving. Zo kom ik na 22 km aan op een camping in Dedenhorn. Ik loop met de eigenaar mee om alvast af te rekenen. 'Kijk' zegt hij, 'er zit een meikever op je schouder en het is al juni'. Hij veegt het kevertje van mijn schouder en we gaan naar binnen. Nadat ik de tent heb opgezet moest ik nog even wat brood halen. Op een afstand van 3,5 km is een bakker. Enja, als je wilt eten dan moet je er wel wat voor doen.

Vrijdag 7 juni 2013 van Vaals via Aachen naar Roettgen. 20 km + 10 tot 15 km met de auto

Om 7 uur ben ik op weg naar Vaals. Dat is maar een paar kilometer. Dan de weg in de richting Trier. Dat word wat moeilijke. Als ik de weg vraag, word ik naar de Autobahn gestuurd. Nou, dat heb ik maar niet gedaan. Dan loop ik maar richting Aachen. Wel probeer ik zoveel mogelijk aan de buitenkant van Aachen te lopen. Helemaal aan het einde van deze stad ga ik koffie drinken bij de bakker. Een klein koffiepotje wordt voor mij neergezet, waaruit ik 2 grote koppen koffie tap. Ik vervolg mij weg nu richting Monschau en loop te genieten van de vogels en het mooie groen omdat ik langs de bosrand loop. Na nog eens bijna 3 uur wandelen vraag ik aan een dame in een cabriolet, die de verkeerde weg was ingeslagen, waar ik hier een camping kan vinden. De dame wist het niet. Ik loop door maar hoor achter mij een auto. Het is die dame weer. Ze zegt:'over 5 km heb je een camping. Zal ik je er heen brengen?'  Zo gezegd, zo gedaan. De kar op de achterbank. Maar ik moest wel de kar even verkleinen door de handvaten eraf te schroeven. Anders werd de auto wel heel erg breed. De plaats waar ze naar toe wilde rijden, daarvan was de weg afgesloten. Kein problem. Ze pakt haar telefoon en tikt camping Roettgen in. 'Kijk', zegt ze, 'daar is ook een camping'. Ze keert om en scheurt weg richting Roettgen. Onderweg zegt ze nog waar de supermarkt, restaurants etc. zijn.
Dat kon ik allemaal niet bijhouden. Op de camping aangekomen wordt een man aangesproken. De man geeft zulke rare antwoorden. Dus wij weer terug in de auto. Ze rijdt weg en zegt tegen mij: 'wat een kl...zak'.
We rijden over de camping met een lage snelheid omdat we de campingbeheerder zoeken. Niemand te vinden. We staan stil voor een huis en daar bel ik aan. Helaas, er wordt niet open gedaan. Intussen is de dame in discussie met een man die is aan komen lopen en vond dat de auto te snel reed. We verlaten de man en stoppen bij een aantal tipi tenten waar ik mijn kar uit de auto til, samen met de dame. Ik geef een hand en bedank haar. Ik zeg nog tegen haar: 'het is maar voor één nacht'. 'Ja', zegt ze. 'Nicht mehr dan eine Nacht! Dag', zegt ze, en hoog haar hand opstekend rijdt ze weg. De tent opgezet en daarna nog wat boodschappen gedaan.

Donderdag 6 juni 2013 van Brunssum via Heerlen, Simpelveld naar Vaals. 26 km

Na het ontbijt vertrekken we samen, dat wil zeggen Ger en ik. Ger kent de weg op zijn duimpje en geeft regelmatig informatie over de omgeving. Zo lopen wij langs kasteel Ter Worm, wat in de jaren 90 is gerestaureerd in op dracht van Van der Valk. We hebben stevig de pas er in. Na ongeveer 1,5 uur lopen wil Ger wel even met mijn kar lopen. Dus heb ik Ger voor mijn karretje gespannen. :-)
Daar moest hij wel even aan wennen. Eerst de goede cadans zien te vinden. Voor mij is het ook weer wennen om los te mogen lopen, het went snel zonder kar, zeker als je zoals hier in de bergetappes zit. Onderweg hebben we koffie gedronken bij de marechaussee in Welpen. 'Zo' zegt Ger, 'dat is mooi gratis'. Waarop ik reageer: 'Dit is al door ons betaald'. We lopen ergens door de velden en zien twee ijzeren kokers bevestigd aan een paaltje. 'Weet je wat dat is?' vraagt Ger. 'Ik zou het niet weten', zeg ik. 'Dat is een bijenhotel. De zinken kokers zijn gevuld met riet zodat de bijen daarin kunnen schuilen'. We komen aan in Simpelveld en lopen door naar het Stoomrtram museum, waar we koffie wilden drinken en ook het museum bezoeken. Helaas, gesloten. Dus maar naar een andere locatie waar we koffie en vlaai bestellen. Ger, die inmiddels de kar weer aan mij heeft overgedragen, vond het een hele ervaring. Ger keert hier weer terug naar Brunssum. Hij legt mij uit hoe ik verder moet lopen. 5 km voor Vaals zie ik een bordje "camping rechtsaf". Dit was uiteraard niet goed want ik loop naar Vijlen. Even uitrusten bij Hotel De Linde. De hotelier was zo enthousiast dat hij een foto van mij met kar heeft gemaakt en op Facebook ging zetten. Ik moest teruglopen naar de weg waar ik vandaan kwam en nu de goede richting in. Onderweg rijden auto's toeterend en handen opstekend mij voorbij. Een auto stopte zelfs en de chauffeur gaf mij een donatie. Het bankrekeningnummer van de Stichting Pelgrimstocht voor Dupla is door hem op Facebook gezet. Geweldig toch! Hier krijg ik heel veel energie van.